Mijn situatie
Bij Medikuregem kan je enkel patiënt zijn als je in de buurt woont. Ik werk er als verpleegster. Er is een goede dynamiek in het wijkgezondheidscentrum.
We merkten wel dat de doorverwijzing van de senior patiënten naar andere organisaties moeilijk liep. Er is nood aan meer begeleiding. Ik werd tijdens het project halftijds vrijgesteld om als connecteur en stagementor te werken in het buurtnetwerk. Hierdoor hopen we een betere doorverwijzing met buurtpartners te verwezenlijken. En tegelijkertijd kan ik mijn kennis van de wijk, en het zorgaanbod verhogen. Het geeft me ook de kans om mezelf bij te scholen ter attentie van cultuursensitieve zorg en de organisatie van toegankelijke dienstverleningen.
Er was een grote bereidheid van de betrokken buurtorganisaties om zorgpersoneel vrij te stellen zodat zij als connecteurs aan de slag konden gaan in het buurtnetwerk. Het personeel deed dit op vrijwillige basis. Het vrijstellen van personeel is een eerste, maar belangrijke stap in de ontwikkeling van een buurtgerichte zorgnetwerk.
Niet alle zorgprofessionelen van de diverse zorgorganisaties komen uit de buurt. Hierdoor is het niet altijd gemakkelijk voor hen om de rol van connecteur op te nemen.
Start van de opleiding
Nu ik als mentor aan de slag ga, neem ik deel aan een opleiding om me voor te bereiden op deze rol. Het is interessant om theoretische kaders te krijgen rond cultuursensitief en toegankelijk werken. Doordat er 10 mentoren uit verschillende zorgorganisaties deelnemen aan de opleiding, kan ik mijn kennis van het zorgaanbod vergroten. Zo ontwikkel ik ook een netwerk, wat een goede doorverwijzing en samenwerking mogelijk maakt.
De vrijgestelde zorgprofessionelen hadden bijna allemaal een migratie achtergrond, net zoals de zorgambassadeurs in opleiding. Die mix van kennis van talen, culturen en verschillende zorgberoepen maakte deze groep erg interessant en aantrekkelijk. Van hieruit kan je op een erg brede manier aan detectie en doorverwijzing doen.
- Tot op de dag van vandaag behoort buurtgericht werken vaak niet tot het takenpakket van de zorgprofessioneel, ondanks het feit dat zij perfect geschikt zijn om de rol van connecteur op te nemen. Denk maar aan de verpleegkundige van het wijkgezondheidscentrum, de animator van het dienstencentrum, de verzorgende van de thuiszorgdienst of iemand van een thuisoppasdienst, vrijwilligers van Het BuurtPensioen, straathoekwerkers of medewerkers van een inloopcentrum, …Elke organisatie die inzet op de levenskwaliteit van ouderen, of het nu zorg, welzijn of cultuur is, kan hierin een rol spelen.
Ook voor de deelnemende zorgprofessionelen is dit een feit. Het sensibiliserend werken is voor hen (en voor hun organisatie) nieuw en zeker niet evident. Tijdens het project moeten ze uit hun comfortzone komen en contacten leggen in de buurt. Dit vereist vaardigheden en kennis die nog opgebouwd moet worden. Ze ontdekken wat de rol van een connecteur is voor zichzelf, de organisatie en wat het voor de buurt betekent. - De zorgprofessionelen zijn in de eerste fase te weinig ondersteund in de sensibiliserende werking vanuit de opleiding en projectcoördinatie. Daarom werd er voor de tweede fase een goed onderbouwd kader voor sensibilisatie ontwikkeld. Door de corona pandemie kon dit jammer genoeg niet in praktijk worden omgezet.
Malika
Malika
Malika
Malika
We ontdekken samen de wijk. We gaan op zoek naar sleutelfiguren, maar dit geeft geen rechtstreekse toegang tot senioren. Dat gebeurt pas als we de soepbedeling organiseren.
Tijdens de eerste testfase werden publieke events zoals een soepbedeling georganiseerd. Aan deze events namen de verschillende duo’s deel die werkzaam zijn in de wijk. Hierdoor leer je veel van elkaar en kan je makkelijk samenwerken en doorverwijzen gezien je aanbod zo divers is.
- Connecteurs gaan van stoep tot stoep om senioren aan te spreken. Doordat ze geen legitiem bewijs hebben zoals bv. een herkenbaarheid van de gemeente, zijn senioren vaak wat wantrouwig ten opzichte van hun. Om vertrouwen te kunnen opbouwen met senioren, is herkenbaarheid van de medewerkers van het buurtnetwerk essentieel. Herkenbaarheid zorgt voor credibiliteit.
- In de tweede testfase zijn er geen publieke events kunnen doorgaan omwille van de pandemie.
Irina
Irina
Irina
Irina
Via de soepbedeling kregen we het adres van een geïsoleerde dame in de buurt, Irina. We kloppen aan, maar de deur blijft eerst gesloten. Ik gaf de moed niet op en bleef volhouden. Nu kijk ik tevreden terug naar het resultaat. Je kan zelfs met volledig geïsoleerde senioren contact opbouwen.
De taak van een zorgambassadeur is om ouderen te ondersteunen. Er zijn mensen die hulp zoeken en er zijn er die niet weten dat ze hulp nodig hebben. Onze taak is om die mensen te zoeken en de behoeften en noden die ze hebben te ontdekken. Dat doen we door te praten met hen en door te observeren. Maar eerst en vooral begint het met hun vertrouwen te winnen.” – Nadia
- Het feit dat de groep van de duo’s zo divers was gaf de gelegenheid om verschillende mensen en organisaties aan te spreken (eigen taal/cultuur/profiel/leeftijd) die anders niet te bereiken zijn. Ze gaven contacten aan elkaar door.
- Een goede kennis van de buurt is noodzakelijk. De buurtkennis bouwden de zorgprofessionelen samen op tijdens de opleiding en intervisies. Sommige zorgprofessionelen waren van de wijk, dus zij konden kennis doorgeven. Toch herontdekten zij ook opnieuw hun buurt omdat ze het door andere ogen begonnen te bekijken. De wijkwandeling was ook een goed initiatief. Het bracht hen in contact met veel sociale organisaties en bracht hen ook de historiek van de wijk bij.
- De punctuele acties in groep, zoals een soepbedeling op de markt, werkten goed om contacten te leggen.
- Door de corona pandemie werd er in de tweede testfase voornamelijk gewerkt via bestaande klanten van zorgorganisaties om vertrouwen op te bouwen.
- Hun open houding en niet aflatend enthousiasme om mensen te willen helpen was een groot succes.
Door corona kon de tweede fase van de opleiding niet doorgaan zoals verwacht. Huisbezoeken of evenementen waren helaas niet mogelijk. Hierdoor was het moeilijk om het netwerk rond een senior verder uit te breiden. De connecteurs belden wel verschillende ouderen op en deden enkele ‘stoepgesprekken’.
Hoe heeft deze ervaring me veranderd?
made in josworld
2021, EVA bxl © Copyright